Yellow quilt

“Geel” zegt me niets. Ik heb geen enkel geel kledingstuk, geen gele bloemen in de tuin, geen gele kussens in huis, geen gele meubelen….

Maar toen ik een Marokkaans gele plaid met spiegeltjes van iemand kreeg, zag ik  alle gele stofjes die ik ooit terzijde had gelegd wegens “geel” in mijn gedachten

 en  dacht ik ook aan de gele-met goud- dansende zwartjes  -ooit in een opwelling in Harlem gekocht-
en ineens viel alles samen.

De gekregen gele Marokkaan werd in stukjes geknipt (sorry gever van het geschenk !) en de gouddansende-zwartjes erbij genaaid.
A match made in heaven.

Na een aantal jaren belandde deze quilt helemaal onderaan

 de lapjesdekensstapel in de lapjesdekenskast.

Ondertussen onoverzichtelijk wegens te veel lapjesdekens.

Maar gisterenavond is hij  door de dochter gevonden
die eronder kroop met een boek.

Nu ligt hij hier in de zon, geel te wezen en stralend mooi te zijn.

 

Actually I do not like the colour yellow at all. I never wear yellow, there are no yellow flowers in the garden at all, no yellow cushions around here, no yellow furniture.

But when I Got a quilt-with-mirrors in it,
I remembered the fabric with the dancing gold people
I bought one in Harlem New York
And at that moment I just knew:
the mirrors and the Africans were made for each other.

So I sew them together in a yellow quilt.

 

 

 

       En? wie van jullie houdt er evenmin van "geel"?

 

 

Het boeket van de vorige post staat na een week nog steeds vrij stevig:

 

    En Eik van deze post, wordt alsmaar rooier.

 Hij is momenteel op zijn rooist en bijgevolg op zijn  mooist:

 

 

De voorbije week  helemaal niet in blogland vertoefd

wegens megadruk op school.

 Onder andere  de toneelvoorstelling MCBTH met de hele groep

eerste en tweedejaars Nederlands was erg leuk.

Schitterende muziekvoorstelling trouwens.

Nog steeds onder de indruk.

 

School was rather hectic this week.

We went to the theatre (MCBTH)

with a whole bunch of students:

Guess where I am ...

 

 

 

 

Aan deze oude sweater stoorde me al heel lang

het lichtroze ritsfloepke..

 

toen ik hem daarstraks nog eens tegenkwam,

flitsen in één keer alle bloempjes door mijn hoofd

die ik aan het maken ben voor ik-weet-nog-niet-wat.

Een UB dus.

En ineens zag ik zo'n bloem aan mijn rits hangen.

 

Daarom nam ik een haaknaald nummer 2 ter hand

(de andere bloemen worden met nr 4 gehaakt)

en fabriceerde ik een bloem in de kleuren van de blouse.

Much better, isn't it?

 

 

Boeket van de week op een grauwe zondag

 

De enige afdoende medicatie tegen een grauwe zondag:

een vrolijk boeket in huis.

 

Toevallig scheen er gisteren

een volledig  kwartier een beetje zon.

Ik had de tegenwoordigheid van geest

om een foto ervan te maken.

 

 

The best medicine for bad and grey weather:

 a bunch of colourful flowers into the house.

 

 De rozen komen uit de winkel.

Uit eigen tuin:

kleine asters, sedum,  

scharnierbloemen.

 

 

Roses from the shop,

all the rest fro our own garden.

                                Tweede-week-oktober-boeket

 

In de winkel riepen de veenbessen me.

"Eat me, eat me"

 

Dat werkt bij mij altijd.

Ze mochten mee naar huis

en daarna ben ik dan in onze tuin naar de perenboom gestapt.

 

Met dit weer ziet de tuin er behoorlijk gloomy uit.

 

 

I bought the berries that were callling out loud:

"eat me, eat me"

I just cannot resist fruit calling me.

Out of our garden I pickes some pears to go along with the berries.

 

Peren uit eigen tuin 

 

 

Zo ziet onze woonkamer er uit van buiten naar binnen:

 

                          This is how are living room looks from the outside.

 

 

En die twee zaten netjes naast mijn fornuis te wachten terwijl ik de bessen en de peren klaarstoofde

(maar eerder voor de roast beef, dan wel voor het fruit):

 

These two were waiting  while I was cooking

but I guess it was not for the fruit

but rather for the roasted beef:

Allemaal vrolijkmakers

 

Allemaal vrolijkmakers vandaag. Na school even naar de kringloop en daar vond ik twee superlieve theelichtjes met vogeltjes erop die wonderwel passen bij mijn zelfgemaakte theelichtje-met-dansend-vrouwtje.

En toen ik vanochtend naar het werk vertrok lagen er twee noten op mijn bedauwde  autodak.

Zomaar tijdens de nacht gevallen of misschien gesprongen of geduwd?

 

Vertederend mooi,

De ene nog half in zijn jasje.

De andere hem verwonderd aankijkend.

 

Wat zouden ze tegen elkaar hebben gezegd

in vrije val?

 

Uiteraard was ik gehaast,

maar ik ben toch nog vlug even binnengelopen voor mijn fototoestel.

 

 (Wie  goed kijkt, ziet duidelijk de rechternoot glimlachen,

 de linker weet niet zo meteen hoe te reageren)

Thuiskomen na een volledige werkdag is hartverwarmend

want het  het enige moment van de dag dat de drie katten samen op de foto willen.

Van  de honger natuurlijk.

Ze cirkelen rond mijn benen

en maken alle drie hun eigen  "ikhebhonger-geluiden"

Van links naar rechts is dat

'héh", "pppprrrrrt" en "mjaaauw"

 

 

Gelukkig was er nog een maatje:

 Dat maatje is al door Lola opgegeten,

vooraleer Lou begrepen heeft dat zijn kommetje achter hem staat.

Zie Lola eens haar witte pootjes aflikken van lekkerigheid.

 

 

Lola  helemaal gevuld met maatje,

kijk eens naar haar linkerpoot die helemaal natgeplakt is

met de geur van maatje.

Nu is ze uitgeteld.

Van het eten

van het likken... 

Ze legt zich op de stoel

bij de tafel

waar ik aan het werken ben

en begint ostentatief te snurken

Niets zo vrolijkmakend

en werk-motiverend

als dat...

 

 

Vrolijk word ik ook bij het zien  van de name-tags

die ik kreeg van Ilse

van Ettepet.

Toevallig heeft ze het in deze blogpost ook over UB's.

Alleen heten ze bij haar Ufo's.

Jammer dat ik er zelf niet ben opgekomen.

Ilse is zo vriendelijk geweest een paar van

de labeltjes van haar dochter Lola

aan mij op te sturen.

Superdikke merci, Ilse!
 

Als ik de uitgezakte mand van onze Lola

heropbouw,

(waarschijnlijk net zoveel werk

als de heropbouw van het Romeinse rijk)

krijgt haar woning daarna één van deze tags.

 

Vanavond complete Trivial-triomf.

De zoon en ik, één allesverpletterend duo

tegenover de echtgenoot en de dochter.

WIJ AL onze partjes binnen,

zij EEN partje!!!!!!!

Daarvan MOEST een foto worden gemaakt.

So much fun!

 

 

 

Rozenkussen

De sofa heeft er een nieuw rozenkussen bij.

In een vorige post was  het nog een UB.

Kijk hier maar.

En ondertussen zit hij alweer tussen zijn soortgenoten.

Hij pas wonderwel bij hen.

Het gaat om de tweede van rechts.

 

This sofa got a new cushion.

In a previous post it still was a UB.

Check it out here.

But now he is happy enough with his cushionfriends.

 Voor de achterkant van het kussen gebruikte ik de Koreaanse stoffen van de dochter

(zie vorige post)

dat is dus alweer een UB minder.

De voorkant komt van de kringloop.

Gelukkig dat ik die niet helemaal zelf heb moeten borduren.

 

The front of the cushion

is a stichwork I found in the thrift shop.

Thank God I did not have to stich  it myself.

 

 

 

Deze dagen is de late avondzon zo mooi.

Alles in de tuin kleurt heel speciaal.

Ik geniet er 100% van.

    De late afternoon sun is SO beautiful these day. I enjoy it 100%.

 Let the winter stay away for a while.

C'est la vie

 

De dochter  nam gisteren uitgebreid afscheid van haar Duitse vriend die  vanwege zijn werk een jaar  Nicaragua voor de boeg heeft.

Bij Kris van Onliemie lees ik een vergelijkbaar verhaal. Alleen vertelt ze het veel mooier. Lees het hier maar.

Net zoals Kris, ben ik mee-verdrietig-met-de-dochter vanwege  het lieve lief dat even uit beeld verdwijnt.

 

My daughter looks somewhat pale and definitely a little sad.
Yesterday her German boyfriend left for Nicaragua,he will be working over there for one year.

Ik maak voor de dochter en haar vriend het oktoberboeket in het rood,

de kleur van Vlaams-Duitse  liefde.

Ze bakte zonet een bananennotencake,
omdat haar Duitser het haar heeft leren maken.

I made for the daughter and her friend
the October  bouquet in red,
the color of Flemish-German love.
The daughter just baked a banana nut cake,
because it is one of the signature dishes of her friend.

 

 

Het leggen van een hand
in de wobbelige buik van Lola
geeft ook veel troost.

One very reassuring thing
is putting one's  hand
on Lola’s  wobbly tummy

 

Het mooie van een dochter die weerkeert van het buitenland is de prachtige Koreaanse stof die ze voor me heeft gekocht: rozig oranje met gouddraad bedrukt.

Ik maak er wat moois van voor hun beiden.

The nice thing about my  daughter returning from abroad is the beautiful Korean fabric she has bought for me:pinkish orange with golden prints all over it.

Now I definitely have to sew something beautiful for the  both of them, for next year, when they will be together again

Hugo, de jongen met de zwavelstokjes

                                  I'm the type of guy who likes to roam around. I roam round and round....

Omdat het vandaag nationale dierendag is, even een ode aan onze uithuizige kater, Hugo.

Vermits Hugo letterlijk bij de boer vandaan komt en in zijn eerste zes weken samen met moederkat (genaamd Jef!! Kleine vergissing van de kant van de boer ) en zusjes de hele tijd op het veld vertoefde, houdt hij het meest van ALTIJD BUITEN, slenteren op het veld, scharrelen in het bosje in de straat, loungen aan de visvijver van de overburen (naar het schijnt steekt hij voortdurend zijn pootje erin, voorlopig zonder buit…)

 Wat een verschil met Lola, die haar eerste zes weken in een kartonnen doos gezellig tegen de pelsige buik van moederkat lag en NOOIT  BUITEN  wil.

Dat noemen ze dan primaire socialisatie. Voor zover ik dat hier kan beoordelen, weegt die socialisatie nogal door.

 

Zoals hierboven beloofd,

de Hugo-ode:

Hugo houdt van ‘WANDEREN’ zoals in de megahit van Status Quo begin jaren ’80. (wie deze tune niet kent, mag zich gelukkig prijzen want die is een pak jonger dan ik…haha)

Voor mij is het in ieder geval een deuntje dat heel lang blijft hangen. Je kan het hier beluisteren:

http://be.bing.com/videos/search?q=status+quo+the+wanderer&qpvt=status+quo+the+wanderer&FORM=VDRE#view=detail&mid=34D1801BEF7EE351AE0634D1801BEF7EE351AE06

“I'm the type of guy that likes to roam around
I'm never in one place;
I roam from town to town
'Cause I'm the Wanderer, yeah, Wanderer
I roam round and round and round and round”

Het liefst van al zit hij op het veld achter onze tuin, momenteel staat er een heel laag gewas op, Hugo heeft het liever hoogbegroeid met koren of maïs.

 

 Hugo's lievelingszetel buiten met het plastic gehaakt dekentje.

 

 

We noemen Hugo soms ook de jongen met de zwavelstokjes (naar het sprookje)  Want heel vaak zit hij gewoon buiten aan het raam te staren  terwijl de twee andere katten binnen lekker in de warmte hun buik vol eten.

Ook kijkt Hugo vaak contemplatief naar mij  terwijl ik werk aan de laptop, ofwel springt hij op de tafel die voor mijn raam staat, ofwel is dat op het tuintrapje, maar altijd in een soort van standbeeldhouding, heel afwachtend met een blik vol aandrang  (“I want to play!!!!)

Hij blijft daar net zo lang, tot ik buiten bij hem kom en  met hem de tuin inloop waar hij op zijn allerliefst is: hij gooit zich plat, hij wil geaaid worden, hij loopt achter mij aan en schurkt zich rond mijn benen. Maar binnenkomen doet hij  niet (binnenkort als het kouder wordt, weer wel, ik kijk al ernaar uit)

 

Ondertussen draait alles op volle toeren in de school

 

Aan al mijn blog-vriendinnen,

 

Voorlopig kan ik haast niet meer reageren op jullie mooie verhalen op jullie blogs

 

massa's lesvoorbereidingen

en hopen naleeswerk,

het bloggen staat even op een laag pitje.

 

I love Eik

Jammer dat het boeket van de week twee dagen geleden al werd gepost want vandaag staan er mooie gekleurde glaasjes op de vensterbank in de late zomerzon. Ik show ze toch snel even want ze maken me helemaal vrolijk en warm van binnen.

It sure is a pity that  the bouquet of the week was posted earlier this week  because today there are beautiful colored glases on the windowsill in the late summer sun.

 I ‘ll  show them to you  anyway because they make me all happy and warm inside.

 

Een tweede gezellig makend gegeven  voor mij is de heerlijk zwierende plastic vlaggenlijn die ik op vakantie aan het zwembad haakte (zie hier) ook  in de woonkamer geniet ik  elke dag ervan. Vooral omdat er prachtige herinneringen aan vastzitten.

The second object providing cosiness  for me is the plastic guirlande spinning in our bushes.I crocheted it during our holidays, sitting by the pool (click here)

Now, in our   living room ‘mI enjoying it  every day . Especially because it induces SO many wonderful memories.

Twee keer per jaar stopt er bij de overburen een klein vrachtwagentje van een tuinfirma waaruit dan een stel tuinmannen springt met de kettingzagen in de aanslag. De overburen hebben heel veel groen, dat ze zoveel mogelijk intomen, ook Eik (mét een hoofdletter) hoort erbij.

Daarstraks waren de tuinmannen er weer, en dan slaat mijn hart een slag over want ik zie ze wijzen en turen naar Eik  en dan ben ik bang dat ze hem een kopje kleiner gaan maken. Elke keer weer.

Want hoewel Eik eigendom is van de overburen, hebben wij er wellicht méér plezier van. Vanuit alle vensters aan de voorkant van ons huis is hij adembenemend aanwezig.

Alomtegenwoordig.

In oktober is Eik op zijn allerbest. De eerste week wordt alleen zijn kruin oranje (zie foto’s) en de onderkant blijft groen, week na week trekt het oranje naar beneden om uiteindelijk rood te eindigen. Zo indrukwekkend!

Zolang Eik  blaadjes heeft, zomert het nog een beetje.

I love Eik.

(de tuinmannen hebben hem gelukkig met rust gelaten)

 

 

Twice a year a small truck of some gardeners  stops at the neighbors's and invariably  a bunch of gardeners jump out, their  chainsaws and other gear  very ready. The neighbors have a lot of greens which they like to   curb as possible, including Oak (with a capital letter).

Today  the gardeners arrived again…each time this happens, my heart skips a beat because I see them pointing and staring at Oak and  I fear the worst…. What shall they do to Oak?

 

For although Oak is owned by the neighbors, it provides US more pleasure.  We have the view. From all the windows on the front of our house he is breathtakingly present.

In October, Oak is  at its best. The first week only Oak’s  crown grows  orange (see photos) and the bottom remains green, week after week  the orange  color moves deeper into the tree so in the end it gets all dark red. Quite  impressive!

As long as Oak has its leaves, it still is summerish.
I love Oak.

 

(thank God that the gardeners left him just the way he was)

 

Vandaag kocht ik twee stoffen van Poppy: bloemetjes (vintage by Poppy) en vosjes (crazy foxes). Ze liggen alvast bij de andere UB’s. Zie hier.