Christmas decoration

 

 Met Kerstmis voor de deur, draait mijn verbeelding op volle toeren.

Ze sloeg helemaal op hol toen ik gisteren in de handwerkwinkel stond en

de groene en blauwe pareltjes in de bokaaltjes

me er als perfecte kerstboompjes uitzagen.

Christmas makes my imagination go wild.

Yesterday in the pearl shop,

everything they sold,

begged me to make Christmas trees of them/

 

 

 In mijn kraaltjesdoos zitten kapotte oorbellen en bedelarmbandstukken,

die moesten er ook allemaal aan geloven

(en ook het karton van een lege nespressodoos):

I put everything in the trees,

even broken earrings.

                   Voorlopig hangen ze in mijn rozenboeket, maar binnenkort aan een pakje,

 of aan de boom...

 Eerst dacht ik een hele guirlande  te fabriceren,

maar die idee is ondertussen al weer opgeborgen wegens te tijdrovend.

Drie boompjes hebben me twee uur gekost.

Al mijn schoolwerk is blijven liggen  dus ik voel me heel schuldig

en moet dadelijk weer tegen 200km per uur aan de slag.

 

The making of:

 

 

 

 

 

 

 Gisteren bij de Bloemenhal.

Op maandag zijn de boeketten halve prijs,

dus ik kocht drie rozenboeketten aan 2,5 euro het pak.

Aan de kassa vraagt de bloemenboer

of ik misschien buiten even wil kijken.

Hij: we doen alle buitenplanten gratis weg, kies maar uit.

Ik: één plant?

Hij: alles wat je kan dragen.

Ik: alles?

Hij: maar laat nog wat voor de andere klanten over.

 

 

 Dit alles dus voor 7 euro en 50 cent.Wow! Ik was in de zevende hemel en begon dadelijk als gek te planten (weinig tijd)

 

 

en dan ook nog maar wat groen in te tuin te zoeken om de rozenboeketten groter te maken:

Eindresultaat: een heleboel extra planten in de tuin en mijn drie pakken rozen bleken wat veel voor één vaas, met het tuingroen erbij kon ik ze over vier boeketten spreiden.

Het hele huis geurt naar rozen.

Lovely fickleness

 

 

 Deze week belachelijk hectisch bezig geweest.

Te veel schoolwerk.

Te weinig tijd voor mezelf.

 

Gelukkig ook  een paar ontspannende elementen tussendoor:

het hartjeskussen, voor de dochter ooit gebreid

toen ze op haar achttiende op kot ging,

helemaal leeggehaald,

de platte vulling eruit gehaald
(God weet wie er de voorbije jaren allemaal op gezeten en gelegen heeft)

en opnieuw FLUFFY gemaakt

voor in haar roze zetel

in haar Brussels appartement

(bij het woord fluffy alleen al,

denk ik aan zacht en wolkjes en ga ik zweven)

.

 

Ik heb er meteen maar twee rozige bij gezocht.

Van Oosterse zijden stof.

Het appartement van de zoon heb ik ook met heel veel plezier helpen inrichten, maar heel eerlijk,

als  het met méér kleur mag,

ligt toch meer van mijn ziel erin.

 

 

I made these cushions for my daughter who is now living in her apartment in Brussels.

I also helped my son when he was

installing himself in his appartment

but since he didn't want any colours,

I like the furnishing at my daughter's place better. 

 

 

 

 

 

Vorig weekend naar het pop-up-village in hangar 58 geweest.

Prachtige locatie naast de Oude Stad in Bokrijk,

maar weinig echte kramen voor mij.

Eerder een luxe voor jonge ouders.

Heel veel peuter- en babyspullen.

Ook mooie kaartjes en juwelen wel.

Een paar kleinigheden gekocht maar

(jullie kennen me ondertussen)

helemaal ingepakt gelaten.

En helaas: geen stof voor mijn kleine laptop.

 

 

 

De zon heeft deze week supermooi binnen geschenen:

 This week the sun has been shining unstoppably

(I guess this word does not exist in English but I write it anyway,

if it isn't a word, it should be made one) .

 

 

 

 

En de katten hebben bij gebrek aan belangstelling van mijnentwege

enorm veel gedoezeld deze week.

The cats seem to have been sleeping whole week long.

(Probably because I didn't have any  time to entertain them,

I feel a little bit guilty about that)

 

 

 

 Tussendoor even naar een lezing van Joke van Leeuwen in de bib. 

Ik hou enorm van haar directe stijl

en haar onverwachte humor.

Momenteel lees ik haar roman

"Feest van het begin" die veertien dagen geleden de

Ako Literatuurprijs won.

 

van Leeuwen  ziet  zichzelf als  averechts en verkondigt:

"

"Er staan allemaal mensen in het midden waarvan ik denk  dat ze maar eens even aan de kant gaan staan of van onderaf gaan kijken".

Eigenlijk  vind ik  mezelf hierin terug want ik kijk heel graag van onderaf

 

 

 Op school heeft collega Lucas voor zijn 29ste verjaardag

een Biscotti gemaakt in de vorm van The Union Jack.

Collega An kan er niet van afblijven.

Heel lekker eigenlijk.

Lucas (volgens mij ook iemand die de wereld van onderen bekijkt)

 heeft de volgende tekst erbij gezet:

 

 

"Rest assured you haven't gone dotty,

There's no such thing as a British Biscotti"

 

(Lucas from our school

celebrated his 29th birthday,

guess what kind of teacher he is)

 

 

 

 

 

Vandaag is de zoon weer eens thuis.

Hij leest dan veel.

Lou zit het liefst van al bij mijn zoon,

(die twee verstaan elkaar zonder woorden) 

dus hij kiest de poef die hij het dichtst staat.

 

(zoals jullie zien is de poef nog steeds oudroos,

ik krijg continu visioenen

van hoe ik hem wil bekleden,

maar helaas ....de tijd ontbreekt...

(eigenlijk wel prima zo want ondertussen heb ik de poef in mijn gedachten al alle mogelijke kleuren gegeven

en is hij behaakt geworden,

bebreid,

benaaid,

bepatchworkt

en begrannysquared

Zoveel waar voor mijn geld,

ik kan hem maar beter roze houden,

dan blijft mijn verbeelding aan de gang)

 

Our son tends to come home now and then

(especially when he has lots of ironing to be done)

Reading is one of his favourite things

and sitting besides him is one of Lou's favourite things.

Look at him,

he's in heaven.

 Als de zoon  even opstaat,

profiteert Lou ervan

om over te wippen

naar daar waar het warm is,

maar vooral omdat hij weet dat de zoon meteen zijn plaats weer opeist.

 

Lou likes to occupy warm places

(especially when he thinks he's not supposed to)

 

 

 

Maar twijfel steekt de kop op

want de poef ziet er ook lekker uit

en de zoon lijkt niet terug te komen,

dus de "guilty pleasure feeling " is weg.

 

When our son does not return,

the guilty pleasure feeling disappears:

Uiteindelijk wordt het opnieuw de poef.

Het ultieme bewijs van de wispelturigheid van katten.

 

 

So back to the pouffe it is:

 Mmmm, nice!

 

(Hij ligt nu op exact dezelfde plek als vanwaar hij vertrok)

 

How I love this fickleness!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Polkadot quilt

Nu de avonden donker en kouder worden, maakte ik voor mijn 80-jarige vader die door het leven schuifelt, een warm deken.

Vermits papa  dol op vogels is, moesten die  zeker erop.
Verder natuurlijk ook polkadots vanwege het sneeuweffect.

Dat spreekt vanzelf.

 

 

 

 With the nights getting colder and darker, I made my 80-year-old-daddy, who's always cold, a nice quilt with birds on it (he adores them). The polkadots on it, make it look as if it's snowing. Obviously.

 

De dochter en ik laten  met onuitwasbare stift

de dieren en de dingen praten.

Hoewel mijn vader wat verward wordt,

lees hij nog heel heel graag.

 

My daughter  and me let the things and the animals talk .

 

 

Mijn vader verliest voortdurend zijn zakdoek, dus maakte ik een zakdoek-zak op zijn deken.

Voor als hij in zijn zetel of in de rolstoel zit,

dan kan hij in een wipje

zijn neus snuiten.

Opdat hij meteen het zakje zou vinden,

hangen er belletjes aan.

 

Since my dad always loses his handkerchief,

I made a special place to put it in,

now he will no longer have to look for it.

Special bells indicate where the pocket is situated.

Je raadt nooit waarmee de echtgenoot deze week thuiskwam...

Om de proporties goed te tonen,

is Lola er naast gedropt.

Ze is nét even hoog als de toren

(tenminste als ze haar oren niet zo boos zou omhoogsteken)

Uiteraard noemen we hem' Toren.'

Mét  hele vette hoofdletter.

 

Guess what my husband brought home this week.

Lola is presenting it.

The same height

That is, if she wasn't putting up her ears so angrily.

His name is Tower, with a very big T.

 

Volgens mijn heeft Toren het hier naar zijn zin,

met uitzicht op de voortuin

 

I bet Tower likes it here,

at least he has a great view of our front-garden.

 

 

 

 

 

Laptoptas

 Omdat de laptop op onze hogeschool al meer dan tien jaar is ingeburgerd, neem ik hem elke dag van en naar de school. Vermits het toestel op zichzelf al zo weinig kleur heeft, maak ik voor hem af en toe een vrolijke tas. Allemaal perfect op maat van de laptop. Exact zijn grootte.
Doorheen de jaren stapelden die tassen  zich op. Het werd een omvangrijke collectie: gehaakte, genaaide, gepimpte..., 

 Kortom, veel  variatie mogelijk, en ik kan  de tas bovendien matchen bij mijn kleren of bij mijn schoenen.
 Er zijn er nog méér, maar vermits ze momenteel onvindbaar blijken, ga ik ervan uit dat de dochter die stiekem in gebruik heeft in Brussel. 


Since, I have to take my laptop to school every day, I sometimes make a new bag to carry it along.
and since our school has introduced the laptop more than ten years ago, I already have a big collection of laptopbags.

 Samen liggen ze meestal gezusterlijk opeengestapeld op een tafeltje in een nis in de hal.
Tot zo ver geen probleem. 
Maar wat blijkt nu?
Vorige week kwam een hele nieuwe lading laptops op de school binnen.
De school biedt die de docenten in bruikleen aan.
Dus, oude ingeleverd, nieuwe opgehaald
Alle collega's supertevreden over het nieuwe model.
Ik niet.
Nu blijkt die toch wel een stuk compacter zeker!
Lichter maar vooral véééél kleiner.
Geen enkele tas die nog past.
Hij verzuipt er gewoon in.
Waarschijnlijk denken jullie nu:
beter een te grote dan een te kleine tas, 
jaaaah
maar vermits er zoveel onbenutte ruimte in de tas is,
zinkt ze in elkaar, 
en heeft ze geen vorm meer.

Dus alles wat jullie hier op de foto's zien,
zal worden gedegradeerd tot strandtas,
of zoiets.

Most of the time all my bags are piled together in the hall way
They  and I were quite happy as it was.
Now our school has received a new heap of laptops,
so we had to hand our old one in
and we were given a brand new one.
But guess what:
this latest  model is SO small,
it doesn't fit in any of my bags.

There's too much empty room and the bags sink in.

Gelukkig is er morgen en overmorgen een pop-up village in Hangar 58 in Bokrijk. Je leest hier er alles over. 
Een heleboel webwinkels poppen hier samen up en het is ZO  de moeite. Vorig jaar heb ik er HEEL HEEL mooie stoffen gekocht. Dus ik ben heel zeker dat ik er iets moois vind voor mijn nieuwe laptop.

 Gisteren bij momenten rottig weer

en dan tussendoor droog.

Het levert mooie foto's op.

Yesterday it has been raining for very long periods.

But when it got dry again, 

the most beautiful pictures could be taken.

  Vandaag komt de huisvrouw in mij boven.

Ik kan het niet helpen

maar wanneer het zonnig is en vreselijk waait,

dan MOET ik gewoon iets wassen. 

Ik vind het zonde van het niet te doen,

en niets zo leuk als lakens en dekens tussen twee bomen laten wapperen.

De  hele tuin hangt vol.

Today the very sunny weather,

brings out the housewife in me,

It really is stronger than myself:

I just cannot help it,

I HAVE TO do some washing. 

No matter what.

Deze blaadjes komen van twee bomen in de tuin.

De twee rechts zijn van de Amberboom,

dat weet ik zeker want die hebben we gekocht in de winkel met het kaartje eraan

en zelf geplant.

de linkerblaadjes lijken heel erg op de andere,

maar zijn van een totaal andere boom,

de dochter heeft hem ooit als klein scheutje uit het bos meegenomen

en in de tuin geplant.

Hij is nu rood aan het worden.

We  hebben geen enkel idee hoe die heet

en noemen hem "boom-zonder-naam"

Weet iemand wat voor een boom het is?

Hugo zit onder de Amber. Die is momenteel geel aan het worden.

De amber heeft grillige takken die enorm lekker bloemig geuren 

bij het afbreken.

Zijn soortgenoot die qua blad enorm op hem lijkt, 

verandert in rood en ruikt niet naar bloem.

Wie weet hoe deze "Boom-zonder-naam" heet?

This tree has no name. My daughter brought a very very small piece of it from the wood one day;
We call it "tree-without-name". Does anyone know its name?


Vermits de blaadjes sowieso vallen, gaan ze maar in een potje:

Liberty London:a world full of wonders

 

 

 

 

 Toen ik in september met de dochter in Londen was, kocht ik deze stof in Liberty.

Vermits  één van mijn opwijkingen is,  zelfgekochte cadeautjes zo lang mogelijk ingepakt laten,

(Alles over opwijkingen vind je hier)

deed ik gisteren het pakje open en was weer blij verrast met de stof.

Ook herleefde ik helemaal het Liberty-gevoel.

Het Liberty-gevoel valt nauwelijks te beschrijven

wegens te overweldigend...

Te midden van het moderne Londen met zijn blitse winkels met grote ramen,

springt  dit historische gebouw van een halve straat lang enorm in het oog,

Je komt er binnen in een COMPLLEET andere, wondere wereld.

Het zit vol met alles waarvan ik hou:

 

Knotsgekke woonaccesoires:

 

 

Schitterende schemerlampen (mijn vader, een heuse vogelliefhebber, zou hier in extase gaan):

Bij de lederen dachshunden ging ik  in extase,

tot ik het prijskaartje las,

daarna weer met de twee voeten op de grond

Borduurwerk,   helemaal mijn ding.

 Als voorbeelden voor de te kopen borduurpatronen, liggen alle patronen te kijk in de shop in een erkertje bij het raam:

(Ik heb er een schitterend patroon voor de Ark van Noah gekocht,

maar daarover later meer,

het is trouwens nog ingepakt

en ik vind het momenteel zelfs niet eens meer)

 

 

Ja, en de Liberty-stoffen zijn een monument in de stoffenwereld. Bij het bekijken ervan, valt de tijd gewoon stil.

 

 

Men verkoopt er ook jellyrolls (dat zijn kant en klare lappen stof om quilts te maken)

Er liggen er in mijn stoffenkast  een aantal waarmee ik niets durf te maken omdat ze zo duur waren:

 

Uiteindelijk gekozen voor het stofje van foto 1

 

 

    Ondertussen nieuw op de badkamer: twee toilettasjes voor juwelen,schminkgerief en lenzenpotjes:

 

Van een klein overschotje maakte ik een huisje. Het is slechts een probeersel. Later moet er ook ergens een dachshund in het huis (aan een raampje liefst) zodat  "home is where the dachshund is" symbolisch oogt. Het idee zit nog in de pipeline, ik denk erover na.

 

 

 

Flashy mama

 

    
   Gisteren gelanterfant. Eerst met mama op stap geweest. Met haar 77 en na een nieuwe-heup-operatie en een pacemaker-operatie (allebei in dezelfde week in juni), sukkelt ze nog steeds. Hoewel ze zich kranig houdt, heeft ze erg veel moeite met stappen en geraakt ze heel snel moe. Dus de auto tot recht voor de  Ristretto gereden zodat er niet veel te stappen viel.
Ziet mijn moeder er niet heel en al flashy uit in deze blitse omgeving? She really blends in.

Yesterday I brought my mother to Ristretto, an Italian. She deserved a treat since she has been recovering from two operations at once (new hip, pace maker) and is not well yet. She has difficulties in walking (luckily I found a parking spot right in front of the restaurant).
Doesn't mum look really flashy against the red wall? She really blends in, doesn't she?

 

Bij het  thuiskomen Lola triomfantelijk aangetroffen  op de nieuwe poef-van-de-kringwinkel-voor-3-euro- maar-nog te-bekleden-met-iets-anders. Mischien behaak ik hem wel.
Voorlopig geen tijd. Het oudroos fluweel, vind ik ook nog wel min of meer kunnen. Voorlopig althans.

When I got home, I found Lola on the new pouffe, looking really proud of herself. The pouffe costed me 3 euro's. Bought it in the thrift store. Have to put a new fabric around it, or put it in very thick crochetwork. Still doubting.

Ten slotte beginnen knippen en plakken aan mijn nieuwe banner. Ik ben niet heel tevreden erover en wil hem nog aanpassen. Er ontbreekt iets waar ik niet meteen de vinger kan op leggen. Hij is trouwens ook te groot, maar ik was het beu en heb er hem maar opgevlamd.
Wat zouden jullie nog eraan veranderen? (zie bovenaan deze blog)

And finally I started to make a new banner for this blog (see title above). I'm not really satisfied yet. To begin with it is way too big (but didn't have the energy to change it) Something is missing. Can you tell me how I can improve it?