Dit kussen is letterlijk onbetaalbaar.
Er zit massa's liefde, herinneringen en handwerk uren in.
Hier zie je het in profiel,
liggend op een stapel bevriende kussens.
De pluchkes aan de rand komen van de sjaal
(zie later)
Terwijl ik de laatste hand aan het kussen legde,
zaten Lupus en Lola
naast hun kommetje op hun eten te wachten,
de aandachtige toeschouwer zou hun
blik misschien
"licht verwijtend"
kunnen noemen.
Mij lijkt het eerder
een blik vol verwachting
(zo van mmmmmm wat gaat het vandaag weer voor lekkers zijn?)
Kort samengevat:
De dochter begon net voor kerstmis een borduurwerk voor mij,
omdat ze weet dat ik dol ben op kleuren en roosjes,
ze gaf het me als kerstcadeautje
maar kreeg het helemaal niet af
het borduren kostte haar veel meer moeite dan gedacht
Het was de eerste keer dat ze naaide en
ze had de tijd verkeerd ingeschat....
(die overmoedigheid heeft ze van mij geërfd)
Alleen de grote rode bordeaux roos in het midden had ze afgewerkt.
Lees het hele verhaal hier.
Ik heb er zelf daarna verder aan gewerkt.
O.a. toen ik in het ziekenhuis was voor mijn hernia operatie
en ook op bezoek bij mama in het ziekenhuis bij haar heup operatie,
en daarna ook op de Frankijkreis in de auto
naast de rijdende echtgenoot.
Toen de geborduurde lap eindelijk klaar was,
heb ik in in mijn stoffenverzameling
wat stof gezocht voor een rand er rond,
de stof komt van de Indische wijk in Londen waar de dochter en ik een happy tijd beleefden
toen ze nog er nog studeerde,
en daarna zocht ik ook nog een sjaal
die ik niet meer draag wegens te hippie-ig.
Die twee te samen hebben het borduurwerkje
mooi gekadreerd.
