Poncho met schapenwol van tante Irène

 

 

Het mooiste boeket

is een boeket in licht verval.

De bloemen hierboven zijn een week oud,

ik hou van het moment, zo net voor hun blaadjes afvallen

 

Idem voor voorjaarsbloemen.

Narcissen, hyacinten en tulpen zijn op hun heerlijkst

net voor ze er helemaal de brui aan geven.

 

Ondertussen heb ik via een Russische vriendin op IG

ontdekt dat het schilderij hieronder van de kringwinkel

door iemand uit Mongolië is gemaakt.

Zij heeft de inscriptie achteraan kunnen ontcijferen.

spannend, he?

 

 

 

Mijn poncho groeit verder.

Ik brei grote gedeeltes rozen in

en als de lap klaar is,

borduur ik wat extra's bij  waar het er niet helemaal koosjer uitziet:

 

 

Er worden allerlei soorten wol door elkaar gebreid,

alle overschotten verwerkt.

Zelfs de donkerblauwe ondergrond bestaat uit resten wol.

Dat geeft hier en daar een kleurnuance

maar daardoor krijgt het geheel een boho uiterlijk.

 

Heel erg mooi  past de pluizige met de hand geverfde schapenwol

 van tante Irène (bless her) 

zoals bijvoorbeeld in de rechterroze bloem hieronder

 

Maar helaas geraakt die schapenwol uitgeput en

vermits ik toch vandaag een afspraak met mijn moeder had,

zijn we met ons tweeën bij mijn tante langs geweesr.

Kijk wat een leuke wolletjes zij in haar mand heeft:

 

Er stond een hele grote zak schapenwol voor me klaar met al mijn lievelinsgkleuren erin.

Ik ben er heel erg blij mee, tante Irène.

Jij bent de bovenste beste!

 

En we probeerden een onsie.

Tante Irène had geweldig veel plezier in het maken van een selfie,

het was haar eerste keer:

 

Kijk wat een mooie dames.

Mijn moeder: bijna 80

en mijn tante zopas 76 geworden.

Ze genieten van de fotoshoot:

 

Prachtige kussens ook bij mijn tante , he?

Ze is een echt handwerkwonder.

 

 

En daarna met mijn moeder voor een controle naar het ziekenhuis,

(ze doet het behoorlijk gezien de omstandigheden,

gelukkig niet te veel pijn,

maar wel heel heel moe en veel slapen)

 

en daarna thuis de dochter helpen met inpakken

voor een vierdaagse met haar Duitse vriend

en nadat de dochter op de trein was gezet,

 

gedaan wat het allerlekkerste is .

 

Kennen jullie dat ?

Het allerlekkerste na heen en weer gelopen te hebben is de combinatie van onderstaande elementen:

- een bad,

- knellende jeans uit en iets zachts aan (liefst een jogging of een pyjama),

- lenzen uit en bril op,

- een lekker drankje (liefst iets met bubbels)

- benen omhoog

- iets pluizigs op de schoot

 

Toen ik er net zat, kwam Lola bij me liggen

(foto links)

maar al gauw sprong ook onze Lou erbij

Op de foto rechts zie je hem triomfantelijk naar Lola (buiten beeld) kijken

Hij zit momenteel  nog steeds op mijn schoot terwijl ik deze tekst intik.

Hij ronkt heel erg gezellig.

Met diepe zware keelgeluiden en snurkt tussendoor luidruchtig

ik vergeef het hem,

hij wordt binnenkort 15 jaar oud

en heeft nog slechts één tand.

Poor guy!

 

 

 

x

 

 

 

Yay ! Winterlicht!

  Van de dochter kreeg ik ooit een abonnement op de Mollie Makes

en in het exemplaar van deze maand

bevat een "yay"-guirlande

die mooi afsteekt tegen de blauwe lucht van vandaag

 

Lola geniet en ik heb stiekem een stuk van mijn poncho

even als kussen geprobeerd.

Het past, moest de poncho mislukken :)

 

 

Hierboven nog een stukje van een misteria lane cadeautje

voor de geburen/

Jacqueline,

als je weet wat het gaat worden,

NIE verklappen, he!

 

 

En met Lola is het altijd fun gegarandeerd.

Zo duwt ze steevast de kussens naar omlaag

om haar kop erop te leggen,

en als ik haar dan wil fotograferen,

komt Lou natuurlijk kijken

(nieuwsgierig én jaloers !)

 

En dan wil hij ook op de foto

en probeert hij voorzichtig of hij bij haar op het kussen kan:

 

 

Uiteraard werkt Lola hem dan hardhandig weer uit de zetel

(niet kunnen vastleggen op foto)

om daarna heel ostentatief te tonen

wie de baas van de zetel is:

 

Er hangt nog steeds kerstversiering aan ons eetkamerraam,

die werpt een hele mooie schaduw op de muur , he?

Colour as a therapy against rain. Het moest maar zo niet regenen.

 

 

Niet te doen, he, die regen?

Buiten is alles verzopen.

 

Zoveel te somberder het weer,

zoveel te meer kleur ik gebruik ter compensatie.

 

Op de foto( boven) het begin van de poncho

(waarvan sprake in vorige post)

.

Zonder patroon.

Ik doe zomaar wat.

Houd het af en toe eens tegen me aan  en

denk dan: "allez, laten we nog maar wat rijtjes erbij breien".

Ik heb er wijselijk voor gekozen om de poncho in vier delen te maken.

Valt het tegen,

dan kunnen het nog steeds kussens worden. (haha)

 

Hieronder een collage van Instagram.

Het is een verzameling van foto's van de maand januari.

(en ook nog twee van december, ik heb licht gefoefeld  :)

maar volgens mij hebben ze dat niet door op IG)

 

                   Verder  werd ik vandaag door mijn dochter opgeroepen om haar naar de bibliotheek

te voeren en omdat de bib naast het Dusartplein ligt waar op vrijdag een markt is,

voelde ik me geroepen om een lentebouquet te kopen

(dan moest het maar niet zo blijven regenen ,eh?):

 Bij thuiskomst een pakje in de brievenbus gevonden.

Van Claire van  blog Janusje (lees  hier )

 

Aanvankelijk had ik het een tikkeltje moeilijk om van deze vreemde vorm iets te maken

Maar he, ik ben helemaal voor de uitdaging , he!

 

Gelukkig was er een kaartje dat

zei dat de drukknoopjes op elkaar sluiten

om een mandje te maken.

 

Even twijfelde ik nog omdat er "mandje" in het enkelvoud stond.

Ik heb lang geprobeerd om van deze twee mandjes er één in elkaar te steken,

maar hopelijk heb ik goed eraan gedaan om er twee van te maken

Claire, verbeter me als het niet klopt, he?

 

Ze zijn heel erg mooi:

in mijn lievelingsrood en met een binnenkant van roosjes.

Dikke dankjewel, Claire!

Dit wordt een succesnummer in je winkeltje.

 

 

Mijn keukenaanrecht wordt bedolven onder de bloemen.

Het moest maar zo niet regenen!

Tassen stop

Nadat ik jullie gisteren mijn nieuwe tas toonde,

heb ik me bij mijn kluwens wol gezet

en me afgevraagd: wat nu?

Eerste optie: nog een tas.

Maar in mijn gedachten doemden alle tassen op

die overal in dit huis verspreid liggen

Een kussenstop is  eerder al afgekondigd.

en vermits het hier maar niet wil winteren,

hoeven sjaals en handschoenen evenmin.

 

Wat nu?

 

Op IG hebben ze het over een shop.

Maar al die maaksels die overlopen van liefde zomaar verkopen,

neen, dat lukt me niet

 

Wat dan?

 

Ik denk dat ik het heimelijk al weet.

Maar ik vrees dat het een beetje hoog gegrepen is voor deze dachshundie imperfectionista!

 

 

Crochet: dachshundie tas

Ik kreeg van mijn moeder een zwarte jurk met witte bloempjes

met gedateerde snit maar wel uit mooie zijden stof,

dus de jurk  werd verknipt tot stoffenreepjes

en de stoffenreepjes werden zo goed en zo kwaad mogelijk tot bollen gerold:

 

Daarna granny squares haken

met haaknaald 7.

 

Bij elk stofreepje heb ik een draadje wol meegehaakt voor de stevigheid.

Hier en daar heb ik er ook nog wat schapenwol van tante Irene bijgestopt om

het wolliger te maken.

 

alles te samen zitten er 9 vierkanten in.

Zes aan de ene kant,

drie aan de andere kant

(zie eerste foto boven, toen was ik het eigenlijk beu,

mijn attention span is tamelijk kort-)

ik heb de onderste drie granny's vervangen door een lap stof,

wat eigenlijk wel een goed idee was, want achter de stof lap

heb ik een grote voorzak kunnen maken

(die met dat groene flapje)

 

 

Aan de kant met de zes granny's,

heb ik het vierkant midden onder,

niet vastgenaaid aan het vierkant erboven

maar er een zakje van gemaakt.

Knop zelf gehaakt en dito lusje

vastgehaakt aan vierkant midden boven:

 

 

 

 

Vanochtend is de tas mee naar de winkel geweest

(volgens mij was ze erg in haar nopjes)

 

En de Lou vindt het helemaal niet fijn dat hij aan de deur moet wachten

terwijl ik nog snel een foto probeer te maken

ter bewijs van het feit  dat mijn mittens eigenlijk qua kleur goed matchen

met mijn tas

(niet bewust zo gekozen maar blijkbaar val ik toch wel

voor een heel voorspelbare kleurencombinatie)

 

 

Tussendoor vond  ik in de kringwinkel  vier handgeschilderde vaasjes .

(Turkse)

Ze deden me denken aan de kleine bloemenkandelaars

van Esther, die je hier kan zien..

Omdat haar kleine kandelaars me zin gaven om ze op elkaar te plakken,

heb ik maar meteen de vasen gekocht

en er kandelaars van gemaakt:

De handvatten van mijn tas,

zijn een in tweeën geknipte lederen riem van de kringwinkel.

De binnenkant heb ik heel strak kunnen maken en perfect passend aan de buitenkant

dankzij de geweldige tip van Jacqueline:

tweezijdige plakband.

Dankjewel J.

 

Ik weet niet hoe ik het ooit erzonder gedaan heb.

 

Lente in de lucht leidt zonder omwegen naar Misteria Lane

 Hebben jullie het gemerkt?

Er zit lente in de lucht.

De hyacinten steken hun kopjes op

en Jacqueline zat gisteren bij ons in de tuin in  haar topje.

In Hasselt was het lekker warm.

 

Lente leidt naar Misteria Lane en omdat er binnenkort

een nieuwe meeting tussen het ML-comité plaatsvindt,

ergens op een bankske waar we onder een handgemaakte quilt

 de everzwijnen zullen observeren,

is de harde ML-kern alweer cadeautjes in elkaar aan het steken.

 

Bij Kris slaat de stress volop toe,

je lees er hier alles over,

twee anderen ( An en Carla) zwijgen als een graf,

en de vierde (Ingrid) die heeft de cadeautjes al ingepakt en al,

ze toonde op IG al een tipje van een verleidelijke, romige sluier.

 

Bij mij borrelde het idee een annex te maken aan de

Misteria Lane huisjes :

 

 

Stap 1,

het gebreide en geborduurde gedeelte

is probleemloos klaar geraakt,

 maar oh oh oh

oh la la,

 

 stap 2 heb ik lichtjes onderschat,

bij stap 2 komt er een  vreemd object van de kringwinkel  in het ML-object

een implementatie , zeg maar,

 

my oh my

daarop heb ik gevloekt ,zeg

(dat ik er geen attaque heb aan overgehouden is straf

maar er zijn wel objecten door huis gevlogen

en de katten hebben op sommige momenten lang op hun eten moeten wachten)

 

en Jackie, kon het niet meer aanzien , die goeie ziel,

toen ze hoorde dat het lief van de zoon,

de vreselijk lieve Deense,  die altijd positief door het leven gaat,

eens naar mijn nieuwe project had gekeken

en niet zoals we van haar gewend zijn

"how wonderful" antwoordde maar wel even fronste en "how interesting"

formuleerde,

toen kreeg J. medelijden met mij

en

bood ze technologische ondersteuning aan,

ze vond het zielig dat ik er zoveel tijd had ingestopt en op de valreep zou stranden.

 

dus Jacqueline heeft zich deskundig gebogen over de technische kant van mijn project:

 

 

    Zo kwam ze met super ideeën
die ik hier uiteraard niet allemaal uit de doeken doe wegens te veel verradend)

maar ook  met  het idee om karton als versteviging te gebruiken

    gelukkig had ik veel  chocola liggen,

(even letterlijk tussen haakjes: die fondant Lidl tabletten zijn overheerlijk, he?

-Zo lekker knisperig en knappend)

 

 

Dikke merci aan de bovenstebeste collega!!!

 

 

Vanwege de witte rook denkt Ingrid dat Vaticaanstad wordt gebouwd in Misteria Lane-village

ik moet je helaas teleurstellen,  Ingrid, het is geen pauselijk  paleis.   :)

Crochet & moedige mama

 

Mijn moedige moeder doet het fantastisch.

Drie maanden geleden krijgt ze te horen dat ze nog max. een jaar te leven heeft en

ondertussen heeft ze haar leven weer helemaal opgepakt,

ze praat ongedwongen over haar ziekte

en stelt ons allemaal op ons gemak.

 

Verder probeert ze zoveel mogelijk alles te regelen.

Zo is ze haar huis op orde aan het zetten

en geeft ze beetje bij beetje spullen aan kinderen en kleinkinderen mee.

Vandaag was ik bij haar en toen ze merkte dat ik zwarte stof te weinig had voor

mijn nieuw haakwerk van stofjesreepjes ,

zei ze : ga maar in mijn kleerkast kijken , er zit zoveel in

dat ik nooit meer zal dragen.

Het zwart-wit gebloemde zijden  stofje zal ik via mijn haakwerk voortaan altijd koesteren.

 

Terwijl mama in december zich afvroeg of ze kerst wel zou halen,

zou ze nu nog heel erg graag haar 80ste verjaardag meemaken,

die is op 3 maart.

Dat moet lukken, he?

 

Gelukkig is haar pijn momenteel onder controle,

ze is wel heel vlug moe en slaapt veel,

maar ze geniet nog erg van het leven.

 

als ik bij haar ben, handwerk ik veel,

ook het vervolg van de misterialane cottages komt hier tot stand:

 Momenteel ondervind ik licht technische problemen ermee

maar Jacqueline heeft beloofd me technisch te komen ondersteunen.

Ze zegt dat we er met ons tweetjes er  een heldere blik kunnen op werpen

als we een cavaatje (of twee) erbij nemen,

dat geloof ik goed.

Jackie to the rescue

 

Ondertussen zijn het examens op school en vermits die van mij heel achteraan in de reeks zitten,

heb ik voorlopig veel minder te doen,

er is zelfs tijd geweest om te schilderen (zie twee schilderijtjes hierboven)

 

Ik geniet van het aparte winterlicht,

en Lola ook.

Op de foto hieronder ligt ze luilekker te maffen

tot grote jaloezie van Lou , die van haar niet mee in de grote zetel mocht.

Dus neemt die arme jongen genoegen met het poefke.

Ja, hij moet luisteren.

 

Aan een nieuwe lapjesdeken ben ik ook begonnen.
Maar die ligt ondertussen alweer stil omdat ik het meeste handwerk op verplaatsing doe.

Ik geniet ook heel erg van de natuur.
De mix van half winter, half lente, bevalt me heel goed.
Het zijn heerlijke dagen.