Zopas heb ik onze slaapkamer gereoriënteerd.
Dat betekent dat ik het bed heb gesleurd van het midden van de kamer
naar een hoekje onder de zoldertrap.
Let op: de rechterkant van het bed is voor mij,
vermits ik de oorzaak van deze verhuis ben,
neem ik het kleine ongemak er graag bij.
Omdat het midden van de kamer nu vrij komt,
oogt het geheel veel ruimer.
We kunnen er zelfs walsen nu.
Samen met meubels verschuiven, komt bij mij ook steeds :
alle lades leegmaken en op orde leggen.
Nu staan er op onze slaapkamer drie ladenkasten,
de inhoud ervan wordt met een zekere systematiek ingeladen,
maar soms ook weer niet.
Weet dat ik de vreemde gewoonte heb
(Els van Dingen die Fijn zijn noemt het een opwijking)
op al onze citytrips ,
cadeautjes voor mezelf te kopen
en die met het geschenkpapier er nog omheen in één van die drie kasten te leggen,
tussen de panty's en de topjes.
Als ik dan in mijn schuiven op zoek ben naar een kledingstuk,
slaat mijn hart altijd één beat over van blijdschap bij het zien van zo'n cadeautje
Vooral op die sombere winterdagen dat ik me gehaast aankleed
om gaan te werken, komt er even wat van zon naar binnen bij zo'n onverwachte vondst.
Ik probeer me op die momenten te herinneren wat erin zit,
en zolang ik het nog levendig weet,
mag ik het papier niet ervandaan halen.
Zo wist ik niet meer hoe het stofje van Petit Pan uit Parijs eruitzag,
en dacht ik dat er in het pakje van Cath Kidston ook een stofje zat.
De Chinezen zijn een cadeautje van mijn petekind Viktor
van zijn plechtige communie nog,
die Chinezen was ik ook uit het oog verloren.
(Viktor is ondertussen 19 !)
Er zit een heel mooi paardje bij.
De Cath Kidston blijkt een keukenhanddoek te zijn
voor de 20ste verjaardag van de zaak.
Dat was in 2013.
En als ik terugtel , klopt het, dat is het jaar dat de dochter en ik
naar haar Graduation Day in Londen togen,
een dag dat ik bijzonder trots op haar was.
Dus nu zit ik met een gedateerde handdoek,
maar gelukkig eentje met hele mooie herinneringen eraan,
dus hij wordt zeker gekoesterd.
Ook heel erg blij ben ik met de Doilies van Ingrid
die ze voor mij haakte op onze eerste ontmoeting
(een soort van blind date met vier andere madammen)
De eerlijkheid gebiedt me te stellen dat dit charmante tweetal
een poosje uit mijn omgeving verdween
(sorry Ingridje)
maar nu ik ze weer terugvond,
durf ik dat toe te geven.
Ze passen echt heel mooi bij mijn rode polkadotvaasje, he?
En zo'n kleine steekjes,
daaraan moet ons Orenske lang bezig geweest zijn..
in de wei achter onze tuin, doen heel erg hun best:
