Posts tonen met het label licht. Alle posts tonen
Posts tonen met het label licht. Alle posts tonen

donderdag 5 maart 2015

Inspired by spring

 
 
De nakende lente pompt me vol met energie,
overal liggen naai en knutselprojecten
en het prachtige zonlicht bevordert de creativiteit.
 
Mijn Japanse pauwenkussen is klaar .
Ik heb er mijn nieuwe dachshundlabel opgenaaid.
van Cottontrends.be
 
 
een label waarop ik heel boos ben geweest,
opgefokt omwille van mijn eigen stommiteit,
(niets tegen cottontrends.be, zij kunnen het niet helpen dat ik impulsief bestel)
ik gebruikte de dachshund van mijn blogbanner
met  nog een extra  tekst erop
voor en achter,
(what was I thinking?)
en niet goed nagemeten hoe groot hij uiteindelijk zou worden
en hij was niet goedkoop,
en dan arriveert hij en verdwijnt de dachshund in de rode achtergrond,
en hij is ook veel te klein,
en de tekst is niet meer leesbaar...
ik heb ze stuk voor stuk bijgewerkt met een stift.
Monnikenwerk.
En nog , ontdek je alleen maar een dachshund met een vergrootglas,
of met een ingezoomde lens
of als ik het uitdrukkelijk zeg en toon
(maar geen nood, ik heb alweer iets bijgeleerd:
volgende keer erg contrasterende kleuren gebruiken!)
 
 

 


 
Oeps, wat ligt hier op het kussen?
Zou dat nog iets voor 14 maart kunnen zijn?
 
 
Gisteren een student gaan observeren in
KTA II in Sint-Truiden.
Die school ligt daar schilderachtig mooi in het groen
met een prachtig park ernaast,
"Het Speelhof",
kijk eens wat een overvloed aan sneeuwklokjes
en bomen met sjaals eromheen
(wat jammer dat ik al mijn sjaals rondom Sonia heb gedaan,
zo'n ingepakte bomen zie ik ook wel zitten)



Ik hou enorm veel van het licht tussen 17u en 18u,
dan zit het licht  getemperd in mijn keuken
en werpt het grillige schaduwen op de schilderijen.
Lou kan dat alleen maar bevestigen

 

Bovenstaand bankje heb ik geadopteerd van de kringwinkel
en als volgt heropgevoed:

 
Hopelijk vinden jullie het niet mooier in de
oorspronkelijke versie
(want dan zwaait er wat!)
 
Ondertussen kreeg het een Spaanse touch
(met een toreador er op)
En een stoel ben ik ook aan het verven en bekleden
maar die is nog even niet klaar.

 
 

 

vrijdag 25 juli 2014

Grannycadeau en zonsondergangverslaving

Kijk wat er in mijn brievenbus zat.
Allemaal granny's met een eigen verhaal,
allemaal granny's van Leen

Het zijn er van zes soorten wol die ze alle zes zelf al in  iets heeft verwerkt.
en dan nog heel mooi gelabeld.
Zien jullie de dachshund ook op de kaart van Leen?

Dikke dankjewel.
Niets zo fijn als een quilt zien groeien met granny's van medeblogsters.
Ik probeer alle namen erop te borduren ,
zodat ik later (als ik oud en grijs ben) me alles weer voor de geest kan halen.




Dit witje  zie ik ook heel graag. Het is een voorbeeld van een vierkantje (rondje?) uit het cirkeldeken van Leen.  Haar hele deken zie je hier

Ik vind het heel mooi worden en krijg meteen al weer (te veel) nieuwe ideeën.

 
Vanmiddag lag Hugo heel mooi gecamoufleerd op ons terras.
Zijn strepen op de houten strepen.
(Ja, ik geef het toe, ik ben gek op strepen)
 


En zo gaat de zon momenteel onder. De foto is net genomen.
Ik vrees dat ik hiervan nooit genoeg kan krijgen.
Zonsondergangverslaving, bestaat dat?

Helaas zitten er hier op dit moment
uitzonderlijk veel muggen (nooit meegemaakt)
Ik ben helemaal bestoken.
Hebben jullie ook zoveel last ervan?

Vanmiddag waren de twee kinderen thuis.
Ik had de tafel buiten gedekt
maar we zijn naar binnen gevlucht omdat we zo werden gestoken.
Op klaarlichte dag.
We wonen hier nu vijftien jaar op deze plek en ZO agressief heb
ik die beestjes echt nog nooit geweten.
Dit is werkelijk uitzonderlijk.
Hopelijk verdwijnen ze nu er wat minder goed weer zit aan te komen.
 


zondag 20 juli 2014

Blindenlyriek


Door blinden binnensijpelend avondlicht,
maakt me lyrisch.
Bij beide foto's komen flarden poëzie in mijn hoofd...
Wees maar gerust,
ik bespaar het jullie.
 
Hopelijk is er niet te veel weerkaatsing op de bovenste foto
(zodat er in  de weerspiegeling nog extra te ontdekken valt    :)
 
Foto hieronder:
kleutertekening van de dochter: ons huis van toen en mama en papa
(in hun -heel-jonge jaren)
Het is wel duidelijk wie wie is, eh?
 


Deze bollekes komen allemaal van tante Irène,
mijn knutselende tante.
Merci, tante Irene, zou je me niet beter adopteren?
Dan kunnen we met zijn tweeën de hele dag handwerken.
 
Ik ben er magneetjes van aan het maken.
Ze vallen goed mee (op een paar mislukte na).
Da's materiaal voor een volgende post.

zaterdag 4 januari 2014

Was ik maar een ezel in Frankrijk...

 
 
 
 

 
 
 
 
 
Een huisje in Puisserguier.
Met in alle kamers een vrolijke bloemenvloer.
Meer moet dat niet zijn.
 
Vorig jaar is mijn schoonpapa gestorven.
Zijn laatste wens: al zijn zes kinderen en hun geliefden
oudejaarsavond samen in het huis van zijn dochter in Frankrijk 
om met zijn allen dicht bij hem te zijn.
Om 12u hebben we de vuurpijlen in zijn richting geschoten
en de champagne op hem geklonken.
 
Vermits het huis van de schoonzus behoorlijk vol zat met
allemaal logés,
huurden wij bij "Chez Noeleen'
Een allerliefste Ierse gastvrouw die ons
koninklijk heeft ontvangen
(ze kwam zelf "s avond het haardvuur aanmaken wanneer ze vermoedde dat we thuis zouden komen)
Je kan haar site hier bekijken.


Last year my father-in-law passed away.
His last wish was for his 6 children to celebrate
the New Year on his behalf
all of them together in my  sister-in-law's French house.
Because her house was too full more than 20 guests,
we rented a house nearby.
Our hostess, the Irish Noeleen,
was SO sweet,
she even  baked us cake and put on the firebunner every night
when we got home from sightseeing.
You can have a look here





Square de la paix.
Wie weet in welke stad?


Heel wat wijn in de Hérault.
En schitterende vergezichten.



Bouziges



 Narbonne






Bij alle bakkers heel veel driekoningentaarten
met boon erin natuurlijk.




Oppidum van Enserune, Romeins dorp op heuvel



Bij gebrek aan kapper,
op oudejaarsavond vlug nog even
zelf geverfd.
Het is weer roder.


Mijn twee mannen in Sète.




 Carcasonne

 
 
 

 
 
 


 

 

 
 
 
 
 

 
 
 

 

 

 St Chinian
 




Romeins Horreum

 


 

 Bij thuiskomst wou Lupus niet meer van de motorkap.
Die dacht bij zichzelf,
de volgende keer dat ze vertrekken ben ik erbij.
 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...