Dachshundie poncho

 

De dachshundieponcho

is klaar

 

Ik heb er met veel plezier al mijn restjes in verwerkt.

Het enige wat ik nieuw kocht:

vier bolletjes donkerblauw

( zoals je merkt verschilt de ondergrond van kleur,

ook hierin zitten restjes donkerblauw)

 

Hier en daar heb ik wat gekleurde schapenwol van tante Irene toegevoegd

om het pluiziger te maken

 

Lou heeft heel goed meegeholpen:

Voor wie hem ook wil breien,

het is heel makkelijk:

 

hoe gaat het?

 

1) twee vierkante lappen van 35 cm x35 cm zijn voorkant en rugkant

2) twee rechthoekige lappen van 35 cm x 45 cm komen over beide schouders

de schouderlappen zijn breder omdat ze slechts één rand krijgen, voor- en achterkant krijgen twee randen

3)  de vier lappen aan elkaar naaien

4) een rand breien van ongeveer 10 cm breed

5) laatste rand is gehaakt

6) bovenaan (nek) ook randje haken

      Het breien zelf is erg verslavend omdat ze continu

van vorm veranderen

Er is geen telpatroon aan te pas gekomen,

ik heb zomaar wat kleuren ingebreid,

als de figuren minder mooi waren,

zijn ze bijgewerkt door te mazen:

 

            

 

Ik ben er erg blij mee, hij zit goed en is enorm makkelijk om snel over me heen te gooien
Echt een aanrader!
Hopelijk is het een beetje duidelijk en hopelijk inspireer ik jullie om het ook uit te proberen.

Poncho met schapenwol van tante Irène

 

 

Het mooiste boeket

is een boeket in licht verval.

De bloemen hierboven zijn een week oud,

ik hou van het moment, zo net voor hun blaadjes afvallen

 

Idem voor voorjaarsbloemen.

Narcissen, hyacinten en tulpen zijn op hun heerlijkst

net voor ze er helemaal de brui aan geven.

 

Ondertussen heb ik via een Russische vriendin op IG

ontdekt dat het schilderij hieronder van de kringwinkel

door iemand uit Mongolië is gemaakt.

Zij heeft de inscriptie achteraan kunnen ontcijferen.

spannend, he?

 

 

 

Mijn poncho groeit verder.

Ik brei grote gedeeltes rozen in

en als de lap klaar is,

borduur ik wat extra's bij  waar het er niet helemaal koosjer uitziet:

 

 

Er worden allerlei soorten wol door elkaar gebreid,

alle overschotten verwerkt.

Zelfs de donkerblauwe ondergrond bestaat uit resten wol.

Dat geeft hier en daar een kleurnuance

maar daardoor krijgt het geheel een boho uiterlijk.

 

Heel erg mooi  past de pluizige met de hand geverfde schapenwol

 van tante Irène (bless her) 

zoals bijvoorbeeld in de rechterroze bloem hieronder

 

Maar helaas geraakt die schapenwol uitgeput en

vermits ik toch vandaag een afspraak met mijn moeder had,

zijn we met ons tweeën bij mijn tante langs geweesr.

Kijk wat een leuke wolletjes zij in haar mand heeft:

 

Er stond een hele grote zak schapenwol voor me klaar met al mijn lievelinsgkleuren erin.

Ik ben er heel erg blij mee, tante Irène.

Jij bent de bovenste beste!

 

En we probeerden een onsie.

Tante Irène had geweldig veel plezier in het maken van een selfie,

het was haar eerste keer:

 

Kijk wat een mooie dames.

Mijn moeder: bijna 80

en mijn tante zopas 76 geworden.

Ze genieten van de fotoshoot:

 

Prachtige kussens ook bij mijn tante , he?

Ze is een echt handwerkwonder.

 

 

En daarna met mijn moeder voor een controle naar het ziekenhuis,

(ze doet het behoorlijk gezien de omstandigheden,

gelukkig niet te veel pijn,

maar wel heel heel moe en veel slapen)

 

en daarna thuis de dochter helpen met inpakken

voor een vierdaagse met haar Duitse vriend

en nadat de dochter op de trein was gezet,

 

gedaan wat het allerlekkerste is .

 

Kennen jullie dat ?

Het allerlekkerste na heen en weer gelopen te hebben is de combinatie van onderstaande elementen:

- een bad,

- knellende jeans uit en iets zachts aan (liefst een jogging of een pyjama),

- lenzen uit en bril op,

- een lekker drankje (liefst iets met bubbels)

- benen omhoog

- iets pluizigs op de schoot

 

Toen ik er net zat, kwam Lola bij me liggen

(foto links)

maar al gauw sprong ook onze Lou erbij

Op de foto rechts zie je hem triomfantelijk naar Lola (buiten beeld) kijken

Hij zit momenteel  nog steeds op mijn schoot terwijl ik deze tekst intik.

Hij ronkt heel erg gezellig.

Met diepe zware keelgeluiden en snurkt tussendoor luidruchtig

ik vergeef het hem,

hij wordt binnenkort 15 jaar oud

en heeft nog slechts één tand.

Poor guy!

 

 

 

x

 

 

 

Colour as a therapy against rain. Het moest maar zo niet regenen.

 

 

Niet te doen, he, die regen?

Buiten is alles verzopen.

 

Zoveel te somberder het weer,

zoveel te meer kleur ik gebruik ter compensatie.

 

Op de foto( boven) het begin van de poncho

(waarvan sprake in vorige post)

.

Zonder patroon.

Ik doe zomaar wat.

Houd het af en toe eens tegen me aan  en

denk dan: "allez, laten we nog maar wat rijtjes erbij breien".

Ik heb er wijselijk voor gekozen om de poncho in vier delen te maken.

Valt het tegen,

dan kunnen het nog steeds kussens worden. (haha)

 

Hieronder een collage van Instagram.

Het is een verzameling van foto's van de maand januari.

(en ook nog twee van december, ik heb licht gefoefeld  :)

maar volgens mij hebben ze dat niet door op IG)

 

                   Verder  werd ik vandaag door mijn dochter opgeroepen om haar naar de bibliotheek

te voeren en omdat de bib naast het Dusartplein ligt waar op vrijdag een markt is,

voelde ik me geroepen om een lentebouquet te kopen

(dan moest het maar niet zo blijven regenen ,eh?):

 Bij thuiskomst een pakje in de brievenbus gevonden.

Van Claire van  blog Janusje (lees  hier )

 

Aanvankelijk had ik het een tikkeltje moeilijk om van deze vreemde vorm iets te maken

Maar he, ik ben helemaal voor de uitdaging , he!

 

Gelukkig was er een kaartje dat

zei dat de drukknoopjes op elkaar sluiten

om een mandje te maken.

 

Even twijfelde ik nog omdat er "mandje" in het enkelvoud stond.

Ik heb lang geprobeerd om van deze twee mandjes er één in elkaar te steken,

maar hopelijk heb ik goed eraan gedaan om er twee van te maken

Claire, verbeter me als het niet klopt, he?

 

Ze zijn heel erg mooi:

in mijn lievelingsrood en met een binnenkant van roosjes.

Dikke dankjewel, Claire!

Dit wordt een succesnummer in je winkeltje.

 

 

Mijn keukenaanrecht wordt bedolven onder de bloemen.

Het moest maar zo niet regenen!

Lente in de lucht leidt zonder omwegen naar Misteria Lane

 Hebben jullie het gemerkt?

Er zit lente in de lucht.

De hyacinten steken hun kopjes op

en Jacqueline zat gisteren bij ons in de tuin in  haar topje.

In Hasselt was het lekker warm.

 

Lente leidt naar Misteria Lane en omdat er binnenkort

een nieuwe meeting tussen het ML-comité plaatsvindt,

ergens op een bankske waar we onder een handgemaakte quilt

 de everzwijnen zullen observeren,

is de harde ML-kern alweer cadeautjes in elkaar aan het steken.

 

Bij Kris slaat de stress volop toe,

je lees er hier alles over,

twee anderen ( An en Carla) zwijgen als een graf,

en de vierde (Ingrid) die heeft de cadeautjes al ingepakt en al,

ze toonde op IG al een tipje van een verleidelijke, romige sluier.

 

Bij mij borrelde het idee een annex te maken aan de

Misteria Lane huisjes :

 

 

Stap 1,

het gebreide en geborduurde gedeelte

is probleemloos klaar geraakt,

 maar oh oh oh

oh la la,

 

 stap 2 heb ik lichtjes onderschat,

bij stap 2 komt er een  vreemd object van de kringwinkel  in het ML-object

een implementatie , zeg maar,

 

my oh my

daarop heb ik gevloekt ,zeg

(dat ik er geen attaque heb aan overgehouden is straf

maar er zijn wel objecten door huis gevlogen

en de katten hebben op sommige momenten lang op hun eten moeten wachten)

 

en Jackie, kon het niet meer aanzien , die goeie ziel,

toen ze hoorde dat het lief van de zoon,

de vreselijk lieve Deense,  die altijd positief door het leven gaat,

eens naar mijn nieuwe project had gekeken

en niet zoals we van haar gewend zijn

"how wonderful" antwoordde maar wel even fronste en "how interesting"

formuleerde,

toen kreeg J. medelijden met mij

en

bood ze technologische ondersteuning aan,

ze vond het zielig dat ik er zoveel tijd had ingestopt en op de valreep zou stranden.

 

dus Jacqueline heeft zich deskundig gebogen over de technische kant van mijn project:

 

 

    Zo kwam ze met super ideeën
die ik hier uiteraard niet allemaal uit de doeken doe wegens te veel verradend)

maar ook  met  het idee om karton als versteviging te gebruiken

    gelukkig had ik veel  chocola liggen,

(even letterlijk tussen haakjes: die fondant Lidl tabletten zijn overheerlijk, he?

-Zo lekker knisperig en knappend)

 

 

Dikke merci aan de bovenstebeste collega!!!

 

 

Vanwege de witte rook denkt Ingrid dat Vaticaanstad wordt gebouwd in Misteria Lane-village

ik moet je helaas teleurstellen,  Ingrid, het is geen pauselijk  paleis.   :)

New Year

Kerstvakantie.
Veertien dagen schaamteloos genieten,

familie koesteren,

feesten,

handwerken.

Hopelijk hebben jullie ook allemaal prachtige dagen achter de rug.
Aan alle bloggers een welgemeend
übercool 2016!

 

Een aantal ideeën die al heel lang in mijn hoofd borrelen,

worden concreet:

 

Bovenstaande vogel woont nu bij Ingrid,

(ik stond nog bij haar in het krijt voor de prachtige kerstdachshundbol)

 

De birdie was eerst een geborduurd onderzettertje,

van de kringwinkel, ik zag er meteen een vogel in.

Hebben jullie dat ook , dat je zo in de kringwinkel staat en niet ziet wat het is,

maar wel wat het kan worden?( Mij overkomt dat de hele tijd)

 

 

De roze sjaal hieronder komt ook  van de kringwinkel.

Maar wegens te kort,

kwam er een extra  stuk aan  en wat borduursteken...

 

Eigenlijk perfect: ik houd van  iets in eenzelfde kleur,

maar ik maak dat niet graag omdat er niets te zien valt onderweg,

(saai, hoor, altijd maar hetzelfde... daarvoor is mijn concentratie te laag)

dus is het perfect als iemand anders voor mij het saaie gedeelte doet,

en ik gewoon de dachshundie frutsels eronderaan zwier.

Iedereen tevreden.

 

 

 

De roze wol in de ondergrond met de pailletten,

komt van The Flying Tiger.

Heel goedkoop.

Hopelijk wolt hij niet te snel op

(want die indruk geeft hij )

 

 

En dan nog wat kerstige dingen.

 

Zoon en zijn lief waren in Londen.

Net voor hij vertrok , heb ik hem het laatste stukje van mijn

favoriete Liberty stof getoond en zielig gezegd dat het bijna op is.

Achteraf blijkt dat hij stiekem een foto ervan heeft genomen

en exact die stof werd ondertussen mijn kerstcadeau.

Lieve zoon, hoor.

 

 

  
 

     Hert en Hart zijn gemaakt van gerecycleerd papier.

Ook cadeautjes.

De dromedaris staat hier al een poos,

binnenkort probeer ik hem ook met stickers te bekleven.

 

En kan je geloven dat de megakerstbal naast het hert niet bedoeld was?

Eigenlijk zat ik een kussen te haken

maar wegens heel erg afgeleid

(chatten met de misteria lane madammen!!!)

verliep het  gewoon op automatische piloot

en omdat het net daarvoor allemaal kerstballen waren,
kwam het kussen  automatisch in kerstbalvorm (oeps)

 

 

Van Misteria Lane gesproken:

 

 

Als afronding het prachtige schilderij dat bij mijn schoonbroer hangt

(samen met Julien)

 

en ook een foto van Jonas.

Hij is het Duits  neefje van het lief van de dochter.

Toen hij in het voorjaar ter wereld kwam,

vroeg de dochter  een patchworkdeken voor hem.

(Hier lees je meer erover)

 

Momenteel gaat het niet zo goed met de arme jongen,

hij is in het ziekenhuis opgenomen

en mocht iets van thuis meenemen als troost.

Het is mijn deken geworden.

 

 

Zo, helaas maandag weer lesgeven.

Dat betekent opnieuw achter de pc kruipen :

lesvoorbereidingen en examenvragen staan op het programma voor dit weekend.

 

Christmas decorations and above all : christmas baubles!

 

Nog nooit zoveel gehandwerkt als de voorbije dagen.

Daar is een reden voor.

Het gaat alsmaar minder goed met mijn moeder.

Dus ik houd haar al hakend/breiend gezelschap.

 

Ondertussen is ze thuis uit het ziekenhuis

en werd eindelijk de diagnose gesteld:

een agressieve leverkanker,

geen operatie meer mogelijk,

de dokters geven geen hoop.

We moeten ons neerleggen bij het onvermijdelijke.

 

 

Mama heeft het slechte  nieuws dapper geaccepteerd

en wordt in haar huis met de beste zorgen omringd.

Ze zou nog zoveel willen doen.

 

Af en toe moet ze er even uit.

Een paar dagen geleden is ze hier komen logeren.

Om het haar gezelliger te maken,

had ik de slaapkamer van de zoon

(die toch nog maar af en toe thuis komt overnachten)

een vrouwelijke toets gegeven met veel kussens

en verse bloemen.

 

       Ondertussen probeer ik zoveel mogelijk bij mijn moeder te zijn

( ze houdt van rustige gesprekken en wil erg veel vertellen),

maar omdat helemaal niets doen  mij niet ligt,

neem ik meestal mijn wol mee.

De laatste weken zijn daardoor een aantal  paar "mittens" ontstaan

(en ja, ik heb ze al allemaal gedragen,

mijn handen worden vlug rood van de wind

en omdat ze geen vingers hebben, kan ik er alles mee doen:

de was buiten  ophangen, foto's maken van de prachtige zon deze dagen,

 spullen in het containerpark deponeren,

autorijden 's morgens vroeg naar het werk, in de tuin werken....)

 

Ingrid, vroeg al naar het telpatroon,

maar ik moet haar teleurstellen.

Allemaal gewoon op het gevoel gebreid,

niets tellend.

Daarom zijn niet alle paren identiek gelijk.

 

In de blauwe zitten geitjes,

maar ik vrees dat die misschien niet zo herkenbaar zijn.

 

Het vijfde paar  staat op de breinaalden.

Is het te zien wat het wordt?

 

Kerstballen heb ik ook gehaakt.

In het Engels heet dat zo mooi "christmasbaubles"

 

Ik blijf maar doorgaan en heb geen idee wat ik er allemaal ga mee doen.

Mijn verstand staat deze dagen op nul.

 

                                  

 

Van de katten geniet ik deze dagen dubbel en dik.

Voor Lola met de klemtoon op dik.

Ik las ergens op Instagram dat iemand over haar kat Rita zegt:

she is completely bonkers.

Dat geldt voor Lola ook:

 

Als afsluiter :

de extreem mooie dachshund die per post hier arriveerde.

Schudden en er dwarrelen allemaal blingblingdingen naar omlaag.

 

Ik schud er erg vaak mee.

Dat leidt goed af

en geeft een erg geruststellen gevoel.

 

Dikke merci, Ingridje!